Give Thank to the Lord of all the earth.

Yesterday, I went to Phuket church.  It was my first time there. My pharmacist friend  took me there then i caught a bus to home. The bible study was very  boring but the service was great :) Many people came to the church. I was fulfilled by his love. It was a wonderful week for me here. I realized that when I’m fine, comfortable, no problems with my life, my seeking disappeared. Thank my Lord that you brought me back to you and Thank for your good news in my life.

โยบ (Job) 14:1-22
มนุษย์ที่เกิดมาโดยผู้หญิงก็อยู่แต่น้อยวันและเต็มไปด้วยความยุ่งยากใจ
เขาออกมาเหมือนดอกไม้แล้วก็เหี่ยวแห้งไป  เขาลี้ไปอย่างเงาและไม่อยู่ต่อไปอีก
และพระองค์ทรงลืมพระเนตรมองคนอย่างนี้หรือ และนำเขามาในการพิพากษาของพระองค์หรือ
ใครจะเอาสิ่งสะอาด ออกมาจากสิ่งไม่สะอาดได้ ไม่มีสักคน
วันเวลาของเขาถูกกำหนดไว้เสียแล้ว และจำนวนเดือนของเขาก็อยู่กับพระองค์ พรองค์ทรงกำหนดขอบเขตของเขาไม่ให้เขาผ่านไปได้
ฉะนั้น ขอทรงหันพระพักตร์ไปจากเขา และทรงเลิกเถิดพระเจ้าข้า  เพื่อให้เขาชื่นบานด้วยวันของเขาอย่างลูกจ้า

เพราะสำหรับต้นไม้ก็มีความหวัง
ถ้ามันถูกตัดลง มันก็แตกหน่ออีก และหน่ออ่อนของมันจะไม่หยุดยั้ง
ถึงรากของมันจะแก่อยู่ในดิน และตอของมันจะตายอยู่ในผงคลีดิน
แต่พอได้กลิ่นไอของน้ำ มันจะงอก และแตกกิ่งออกเหมือนต้นไม้อ่อน
แต่มนุษย์ตายและล้มพังพาบ เออ มนุษย์สิ้นลมหายใจและเขาอยู่ที่ไหนเล่า น้ำขาดจากทะเลสาบไปและแม่น้ำเหือดแห้งไปฉันใด
ฉันนั้นแหละ มนุษย์ก็นอนลงและไม่ลุกขึ้นอีก จนท้องฟ้าไม่มีอีก เขาก็ไม่ตื่นขึ้นและปลุกเขาก็ไม่ได้
โอ หากพระองค์ทรงซ่อนข้าพระองค์ไว้ในแดนคนตายก็ดี ใคร่จะให้พรองค์ทรงปกปิดข้าพระองค์ ไว้จนพระพิโรธพระองค์พ้นไป ใคร่จะให้พระองค์ทรงกำหนดเวลาให้ข้าพระองค์ และทรงระลึกถึงข้าพระองค์
ถ้ามนุษย์ตายแล้ว เขาจะมีชีวิตอีกหรือ ข้าพระองค์จะคอยอยู่ตลอดวันประจำการของข้าพระองค์ จนกว่าการปลดปล่อยของข้าพระองค์จะมาถึง
พระองค์จะทรงเรียกและข้าพระองค์จะทูลตอบพระองค์ พระองค์จะอาลัยอาวรณ์ พระหัตถกิจของพระองค์
แต่พระองค์ทรงนับก้าวของข้าพระองค์ พระองค์มิได้ทรงจ้องจับผิดข้าพระองค์หรือ
การทรยศของข้าพระองค์นั้นทรงใส่ไว้ในถุงที่ผนึกตรา และพระองค์ทรงมัดความบาปผิดของข้าพระองค์ไว้

แต่ภูเขาก็ทลายลงและผุพังไป และก้อนหินก็ถูกย้ายไปจากที่ของมัน
น้ำเซาหินไปเสีย กระแสน้ำพัดพาดินแห่งแผ่นดินโลกไป พรองค์ทรงทำลายความหวังของมนุษย์เช่นกัน
พระองค์ทรงชนะเขาเสมอ และเขาก็ล่วงลับไป พรองค์ทรงเปลี่ยนใบหน้าของเขาและทรงส่งเขาไปเสีย
บรรดาบุตรของเขาได้รับเกียรติและเขาก็ไม่ทราบ เขาทั้งหลายตกต่ำลง แต่เขาหาหยั่งรู้ไม่
เขารู้สึกเพียงความเจ็บในร่างกายของตและเขาคร่ำครวญเพื่อตัวเขาเอง